Een groep studenten in de Verenigde Staten gebruikt NASA-satellietdata samen met eeuwenoude inheemse observaties om te meten hoe snel de kustlijn van Alaska verdwijnt.
Waar satellieten en mondelinge geschiedenis elkaar ontmoeten
Het project bracht middelbare scholieren en studenten samen met inheemse ouderen en NASA-wetenschappers. De studenten analyseerden satellietbeelden van de kust van Alaska en vergeleken die met mondelinge overleveringen van lokale gemeenschappen. Het doel was om veranderingen in de kustlijn in de loop van de tijd te volgen. De studenten ontdekten dat het combineren van beide informatiebronnen een completer beeld gaf van erosiepatronen dan een van beide methoden alleen kon bieden.
Waarom lokale gemeenschappen meededen
Kusterosie is een dringend probleem in Alaska. Veel dorpen liggen op land dat in zee afbrokkelt. Ontdooiende permafrost en sterkere stormen hebben het verlies versneld. Voor de betrokken inheemse gemeenschappen is het land niet alleen een plek om te wonen. Het bevat culturele en levensonderhoudende hulpbronnen. De studenten werkten met ouderen die zich specifieke herkenningspunten herinnerden die waren verdwenen of verplaatst. Die herinneringen hielpen de studenten om te kalibreren wat ze in de satellietbeelden zagen. Het project maakte deel uit van een NASA-wetenschapsactiveringsprogramma dat is ontworpen om ruimtegebaseerde gegevens nuttig te maken voor mensen op de grond.
Wat de studenten ontdekten
De studenten documenteerden erosiesnelheden die sterk varieerden van het ene kustgedeelte tot het andere. Sommige gebieden verloren enkele meters land per jaar. Andere bleven stabiel. De inheemse kennis hielp verklaren waarom. Ouderen wezen op plekken waar het ijs vroeger in het seizoen vormde en de kust beschermde. Ze merkten ook op waar veranderingen in de rivierstroming sedimentafzettingen hadden veranderd. De studenten leerden dat de satellietgegevens lieten zien wat er gebeurde, maar de mondelinge geschiedenissen onthulden vaak waarom.
Deze benadering behandelde inheemse kennis niet als een aanvulling op de westerse wetenschap. Het behandelde beide als geldige manieren van weten. De studenten presenteerden hun bevindingen tijdens een gemeenschapsbijeenkomst. Ouderen en wetenschappers bespraken de resultaten samen. Het project beweerde niet de kusterosie op te lossen. Het liet zien dat luisteren naar mensen die generaties lang naar het land hebben gekeken, satellietgegevens betekenisvoller kan maken.
