De botten van de woestijn omtoveren tot een klimaatkluis
In de door de zon verschroeide vlaktes van westelijk Saoedi-Arabië hebben wetenschappers een manier gevonden om de botten van de woestijn zelf om te toveren tot een permanente kluis voor koolstofdioxide. Onderzoekers hebben met succes CO2, opgelost in water, diep in ondergronds basaltgesteente geïnjecteerd, waar het snel begint te verstenen.
Een geologische alchemie
De veldtest, gedetailleerd beschreven in het tijdschrift *Nature*, werd uitgevoerd door een team van de King Abdullah University of Science and Technology (KAUST). Hun methode omvat het afvangen van koolstofdioxide, dit oplossen in zeewater of pekel, en vervolgens dit bruisende, zure mengsel pompen in poreuze basaltformaties. Basalt, een vulkanisch gesteente rijk aan calcium, magnesium en ijzer, reageert sterk met de zure CO2-oplossing. Dit zet een natuurlijk mineralisatieproces in gang waarbij de koolstofdioxide reageert met de elementen in het gesteente om stabiele, vaste carbonaatmineralen te vormen - in wezen onschadelijke krijtachtige stenen. Het proces sluit het broeikasgas permanent op, waardoor het risico op toekomstige lekken, een zorg bij andere opslagmethoden, wordt geëlimineerd.
Dit was geen laboratoriumexperiment. Het team voerde een injectie in de echte wereld uit op een locatie in de Hidjaz-regio van Saoedi-Arabië, waarbij ze de chemie onder de grond monitorden. Hun resultaten toonden aan dat de omzetting in carbonaatmineralen binnen enkele maanden begon op te treden, een verbluffend snel tijdsbestek in geologische termen. De enorme basaltvelden van het Arabisch Schiereiland, bekend als harrats, vormen een potentieel uitgestrekte en ideale gastheer voor dit type opslag.
Meer dan een lokale oplossing
De betekenis van deze Saoedi-Arabische proef reikt ver buiten de grenzen van de regio. Terwijl andere projecten voor koolstofafvang en -opslag vaak pure CO2 in uitgeputte olievelden of diepe zoutwaterhoudende lagen pompen, waarbij ze vertrouwen op afdekkend gesteente om het als gas op te sluiten, biedt deze methode een veiligere, permanente oplossing door het gas in steen te veranderen. Het gaat direct in op de "uit het oog, uit het hart"-angst rond de veiligheid van langdurige opslag.
Wereldwijd komen basaltformaties veel voor, op plaatsen zoals de Deccan Traps in India, het Pacific Northwest van de Verenigde Staten en IJsland - waar een vergelijkbaar, kleinschaliger project ook veelbelovend is gebleken. Deze alomtegenwoordigheid betekent dat de techniek in veel delen van de wereld toegepast zou kunnen worden, waardoor koolstofopslag verandert van een speculatief gokje in een meer voorspelbare, geologisch verantwoorde praktijk. Het biedt een mogelijke weg voor zware industrieën, zelfs op afgelegen locaties, om hun emissies lokaal af te vangen met de geologie onder hun voeten.
(Zie ook: Duits dorp wekt al zijn eigen stroom op)
(Zie ook: Natuurkunde lost het plakkerige-flesprobleem op)
Een vaste stap in een gasvormig probleem
De doorbraak is een overtuigend voorbeeld van het gebruik van de specifieke geologie van een regio om een wereldwijd probleem aan te pakken. Saoedi-Arabië, een natie gebouwd op fossiele brandstoffen, investeert in de wetenschap om zijn koolstoferfgoed letterlijk in zijn eigen fundament te begraven. De klimaatuitdaging van de wereld vereist niet alleen het verminderen van nieuwe uitstoot, maar ook het aanpakken van de kolossale hoeveelheid CO2 die al in de lucht zit. Deze Saoedische test bewijst dat een van de oudste, meest stabiele gesteenten op aarde zomaar een van onze nieuwste gereedschappen zou kunnen worden voor het veiligstellen van een stabiele toekomst. Het suggereert dat sommige oplossingen voor onze meest urgente moderne crisis in steen, onder ons, geschreven staan.
