Een eenzame coyote peddelde eerder dit jaar door het snelle, ruwe water van de San Francisco Bay en bereikte Alcatraz Island, de voormalige federale gevangenis waar ooit enkele van Amerika's beruchtste criminelen vastzaten. Biologen waren verbijsterd. Het water rond Alcatraz staat bekend om sterke stromingen en koude temperaturen, omstandigheden die gevangenen die probeerden te ontsnappen door te zwemmen berucht hebben tegengewerkt. Maar deze coyote haalde het.
Een langere zwemtocht dan iemand vermoedde
Aanvankelijk gingen biologen ervan uit dat de mannelijke coyote vanuit San Francisco was gezwommen, iets meer dan 1,5 kilometer verderop. Dat alleen al zou opmerkelijk zijn geweest. Maar nieuw bewijs toont aan dat het dier eigenlijk vanuit Angel Island zwom, dat ongeveer 3 kilometer van Alcatraz ligt. Dat is ruwweg twee keer de afstand die experts eerst schatten. De coyote legde 3,2 kilometer open, gevaarlijk water af om het rotsachtige eiland te bereiken.
Hoe biologen het ontdekten
Onderzoekers volgden de bewegingen van de coyote en vergeleken die met bekende coyotepopulaties op nabijgelegen eilanden. Door de locatiegegevens van het dier en de betrokken afstanden te analyseren, bepaalden ze dat Angel Island het meest waarschijnlijke startpunt was. De coyote moest sterke getijdenstromingen trotseren en scheepvaartverkeer vermijden. Niemand zag de zwemtocht gebeuren, maar het bewijs wees op een langere, moeilijkere oversteek dan iemand had verwacht.
Mensen in de San Francisco Bay Area geven om dit verhaal omdat Alcatraz een krachtig symbool is van isolatie en ontsnapping. Het idee dat een wild dier slaagde waar zoveel menselijke gevangenen faalden, greep de verbeelding van het publiek. Voor biologien roept de zwemtocht vragen op over hoe ver coyotes zullen gaan om nieuw territorium of partners te vinden in een verstedelijkt landschap.
Deze coyote heeft geen wetten overtreden. Hij zwom gewoon verder dan iemand voor mogelijk hield voor zijn soort, en stak een van de meest verraderlijke wateren in de regio over. De reis staat als een stille herinnering dat de natuur nog steeds manieren vindt om ons te verrassen, zelfs op plekken waar we denken alle verhalen te kennen.
