Een verse opname van de Hubble Ruimtetelescoop toont een karmozijnrode wolk van gas en pasgeboren sterren die zweeft op 6.000 lichtjaar van de aarde. Het tafereel, vrijgegeven door NASA, lijkt op een kosmische roos die bloeit tegen een zwartfluwelen hemel. Maar deze rode gloed is geen kunst. Het is het licht van waterstofgas dat wordt opgewekt door felle straling van jonge sterren.
Een sterrenkraamkamer in het sterrenbeeld Puppis
De afbeelding legt een nevel vast die een stervormingsgebied wordt genoemd. Het bevindt zich in het zuidelijke sterrenbeeld Puppis, dat het achterschip voorstelt van het oude Griekse schip Argo. In deze karmozijnrode wolk storten dichte zakken gas en stof onder hun eigen zwaartekracht in. Deze instortende zakken warmen op en worden uiteindelijk sterren. De helderste van deze pasgeboren sterren zenden ultraviolette straling uit die het omringende waterstofgas rood doet gloeien. Hubble, een gezamenlijk project van NASA en de Europese Ruimtevaartorganisatie, cirkelt sinds 1990 om de aarde en blijft beelden sturen die het universum onthullen op manieren die geen grondtelescoop kan.
Waarom dit belangrijk is voor mensen op aarde
Voor astronomen is deze afbeelding een venster op hoe sterren zoals onze zon worden geboren. De nevel in Puppis is een relatief nabij laboratorium waar wetenschappers het proces van stervorming in detail kunnen bekijken. De karmozijnrode kleur komt van waterstofalfa-emissie, een specifieke golflengte van licht die waterstofatomen afgeven wanneer ze worden geënergeerd. Door deze emissies te bestuderen kunnen onderzoekers de temperatuur, dichtheid en beweging van het gas meten. Voor het publiek is de afbeelding een herinnering dat het universum nog steeds nieuwe werelden creëert. De sterren die in deze wolk ontstaan, kunnen ooit hun eigen planeten hebben. De afbeelding toont ook dat Hubble, ondanks zijn leeftijd, een van de krachtigste instrumenten van de mensheid blijft om de kosmos te verkennen.
Een kosmische cyclus van leven en licht
De karmozijnrode wolk in Puppis is geen permanent kenmerk. Gedurende miljoenen jaren zal de straling van de jonge sterren het gas langzaam verspreiden. De nevel zal vervagen en de sterren zullen uit elkaar drijven. Maar terwijl deze wolk oplost, zullen elders in het sterrenstelsel nieuwe sterren blijven ontstaan. De Hubble-afbeelding legt een vluchtig moment vast in een cyclus die al miljarden jaren herhaalt. Het laat zien dat het universum niet statisch is. Het leeft van verandering, zelfs op tijdschalen die ver buiten een mensenleven liggen.
