De aarde heeft een groep kosmische stalkers. Deze kleine rotsen, co-orbitalen genoemd, cirkelen in hetzelfde tempo als onze planeet om de zon en doen er precies een jaar over voor één baan. Astronomen discussiëren al lang of het verdwaalde asteroïden uit de hoofdgordel tussen Mars en Jupiter zijn, of brokken die door inslagen van de maan zijn afgeslagen. Een nieuwe studie gepubliceerd in Icarus wijst sterk richting de asteroïdengordel, en een ruimtevaartuig is onderweg om de kwestie definitief op te lossen.
Een rotsachtig familiemysterie dat astronomen verdeelt
Co-orbitalen delen een 1:1 gemiddelde bewegingsresonantie met de aarde, wat betekent dat ze gelijke tred houden zonder ooit te botsen. Jarenlang was de heersende theorie dat ze uit de hoofdgordel kwamen. Maar spectrale analyse maakte dat beeld ingewikkelder. De lichtsignaturen van deze objecten leken meer op ruimteverweerde maansilicaten, hetzelfde materiaal waar het maanoppervlak uit bestaat. Die ontdekking zorgde voor een splitsing onder onderzoekers. Sommigen stelden dat de co-orbitalen uitgestoten maanpuin waren. Anderen hielden vol dat de gordel de waarschijnlijkere bron was.
Nieuwe data doen de balans doorslaan naar de asteroïdengordel
Onderzoekers Elisa Alessi en Robert Jedicke voerden een nieuwe analyse uit met spectrale data en baanmechanica. Hun resultaten, gepubliceerd in Icarus, geven sterke aanwijzingen dat de hoofdgordel de waarschijnlijke oorsprong is. De overeenkomst met maansilicaten, suggereren ze, kan toeval zijn of het gevolg van vergelijkbare ruimteverweringsprocessen. De studie claimt geen zekerheid, maar verschuift het bewijs weg van de maan. Lokale astronomen en planeetwetenschappers geven erom omdat het antwoord verandert hoe we de geschiedenis van de buurt van de aarde en de aanvoer van materiaal uit andere delen van het zonnestelsel begrijpen.
Een ruimtevaartuig geeft het definitieve antwoord
Het debat zal niet lang meer duren. Een ruimtevaartuig is al onderweg om deze co-orbitalen van dichtbij te bestuderen. De waarnemingen zullen definitieve data geven over hun samenstelling en bepalen of het zwerfstenen uit de asteroïdengordel zijn of maanfragmenten. Tot die tijd biedt de nieuwe studie het sterkste bewijs tot nu toe dat de constante metgezellen van de aarde geen stukjes van onze eigen maan zijn, maar bezoekers van verder weg. De bevindingen herinneren ons eraan dat zelfs bekende delen van het zonnestelsel nog fundamentele vragen bevatten, en dat antwoorden vaak slechts één missie verwijderd zijn.
