Wetenschappers in Chili hebben ontdekt dat de hoek van een cameraval-foto het verschil kan maken tussen het identificeren van de ene guiña-kat en de andere. De kleine wilde kat, die inheems is in Chili en Argentinië, ziet er voor het ongetrainde oog bijna identiek uit. Maar onderzoekers ontdekten dat subtiele verschillen in oorinkepingen, strepen op de staart en gezichtstekeningen pas zichtbaar worden wanneer de kat vanuit de juiste hoek wordt gefotografeerd.
De uitdaging om één guiña te herkennen in een massa gelijkende soortgenoten
De guiña, ook bekend als de kodkod, is een van de kleinste wilde katten van Amerika. Hij weegt slechts ongeveer twee tot drie kilogram. Jarenlang hadden natuurbeschermers moeite om individuele dieren te volgen omdat hun tekeningen zo op elkaar lijken. Standaard cameravallen leverden vaak wazige of slecht gehoekte beelden op die identificatie bijna onmogelijk maakten. Zonder te weten hoeveel individuele katten in een gebied leefden, konden onderzoekers de populatiegrootte of bewegingspatronen niet nauwkeurig meten.
Een simpele oplossing: camera’s herpositioneren om de oren en staart te vangen
Een team onder leiding van onderzoekers in Chili testte een nieuwe aanpak. Ze plaatsten cameravallen op specifieke hoogtes en hoeken om de oren en staart van de guiña duidelijker vast te leggen. Oorinkepingen, die uniek zijn voor elke kat, werden zichtbaar in de beelden. Ook de strepenpatronen op de staart hielpen om het ene dier van het andere te onderscheiden. De methode werkte op meerdere locaties in Zuid-Chili, waar de guiña leeft in gematigde regenwouden. Lokale gemeenschappen en landeigenaren hielpen door camera’s op hun terrein toe te staan. Ze gaven erom omdat de guiña soms pluimvee rooft, en betere tracking kon leiden tot niet-dodelijke oplossingen voor conflicten.
Waarom dit belangrijk is voor een recentelijk afgeschaalde soort
In 2025 verlaagde de International Union for Conservation of Nature de status van de guiña van kwetsbaar naar niet bedreigd. Die verandering weerspiegelde verbeterde populatieschattingen, maar nauwkeurige monitoring blijft essentieel. Zonder betrouwbare identificatiemethoden riskeren natuurbeschermers dat ze achteruitgang missen. De camerahoektechniek geeft onderzoekers een goedkope tool om de soort te blijven volgen. Het biedt ook een model voor het bestuderen van andere kleine, ongrijpbare katten over de hele wereld. Het werk laat zien dat de grootste doorbraak soms niet een nieuw apparaat is, maar een slimmere manier om de tools die je al hebt te gebruiken.
