Elke levende koala stamt af van een kleine populatie die 100.000 jaar geleden maar net een bijna-uitstervingsgebeurtenis overleefde, lang voordat mensen ooit voet in Australië zetten. Een nieuwe genomische studie heeft de evolutionaire geschiedenis van de iconische buideldier herschreven. Het laat zien dat de soort een dramatische populatie-instorting doormaakte tijdens extreme klimaatschommelingen, en niet door menselijke activiteit zoals eerder werd gedacht.
Een verborgen crash in de stamboom van de koala
Onderzoekers van de University of Sydney en Texas A&M University hebben de genomen van koala's gesequenced en voor het eerst de mutatiesnelheid van de soort berekend. Door nieuwe genetische veranderingen per generatie te tellen, bouwden ze een tijdlijn die 100.000 jaar teruggaat. De gegevens toonden aan dat het aantal koala's daalde tot een fractie van hun vroegere omvang, waardoor alleen een kleine groep overbleef die later Oost-Australië opnieuw bevolkte.
Waarom lokale wetenschappers en natuurbeschermers het belangrijk vinden
Eerdere theorieën suggereerden dat koalapopulaties pas instortten nadat mensen arriveerden, door jacht en landontginning. Deze studie laat zien dat de soort al een grote crisis had overleefd door natuurlijke oorzaken. De bevindingen zijn gepubliceerd in Molecular Biology and Evolution. Promovendus Toby Kovacs, die het onderzoek leidde, zei dat fossiel bewijs te beperkt is om oude aantallen koala's te tonen, maar dat genomische gegevens aanwijzingen bevatten over vroegere populatiegroottes en genetische diversiteit.
Wat dit betekent voor moderne koala's
Koala's worden tegenwoordig geconfronteerd met een andere reeks bedreigingen: jacht, grootschalige landontginning, bosbranden en ziekte. De studie minimaliseert de menselijke impact niet. Kovacs maakte duidelijk dat veel huidige gevaren door mensen worden veroorzaakt, waaronder habitatverlies en jacht. Maar door te begrijpen hoe koala's herstelden van eerdere crashes, hopen wetenschappers betere beschermingsstrategieën te ontwikkelen. Het onderzoek biedt een dieper inzicht in de veerkracht en kwetsbaarheid van de soort, gebaseerd op genetisch bewijs in plaats van speculatie.
