Een nieuwe wetenschappelijke voorspelling onthult dat klimaatverandering het risico op bosbranden voor enkele van de meest kwetsbare inheemse soorten van Nieuw-Zeeland drastisch zal verhogen, waardoor ze dichter bij uitsterven komen. Het onderzoek belicht specifiek het gevaar voor de unieke en oeroude kikkers van het land, die miljoenen jaren hebben overleefd in geïsoleerde eilandrefuges.
## Een kwetsbaar toevluchtsoord in vuur en vlam
## Toekomstig vuur in kaart gebracht voor oud leven
Wetenschappers hebben een model ontwikkeld om te voorspellen hoe het risico op bosbranden zal verschuiven voor meer dan 4000 soorten in heel Nieuw-Zeeland onder toekomstige klimaatscenario's. De studie, gepubliceerd in het tijdschrift *Communications Earth & Environment*, voorspelt een aanzienlijke toename van het aantal dagen met zeer hoog brandgevaar tegen het einde van de eeuw. Dit verhoogde risico bedreigt direct soorten met een klein geografisch verspreidingsgebied en specifieke habitatbehoeften, vooral soorten die al beperkt zijn tot beschermde gebieden die ooit als veilige toevluchtsoorden werden beschouwd.
Tot de meest bedreigde wezens behoren de inheemse kikkers van Nieuw-Zeeland, behorend tot het geslacht *Leiopelma*. Deze amfibieën zijn evolutionaire relicten, die zich meer dan 200 miljoen jaar geleden hebben afgesplitst van alle andere kikkers. Ze zijn volledig terrestrisch, ze brengen hun jongen op het land groot, en verschillende soorten, zoals de Maud Island-kikker, komen alleen voor op kleine eilandjes voor de kust. Voor deze populaties zou een enkele ernstige bosbrand catastrofaal kunnen zijn, waarbij mogelijk een hele soort wordt uitgeroeid. Het onderzoek geeft aan dat de geografische overlap tussen een hoog risico op bosbranden en de beperkte leefgebieden van deze kikkers aanzienlijk zal toenemen.
Lokale natuurbeschermers en Māori-gemeenschappen, die een diepe culturele band hebben met deze endemische soorten, maken zich grote zorgen. De kikkers, of pepeketua, worden beschouwd als taonga (schatten). Hun mogelijke verlies vertegenwoordigt niet alleen een biodiversiteitscrisis, maar ook het verbreken van een levende schakel met de oude natuurlijke geschiedenis van Aotearoa. De studie benadrukt dat bestaande netwerken van beschermde gebieden, hoewel cruciaal, mogelijk onvoldoende bescherming bieden tegen de toenemende dreiging van door klimaatverandering aangewakkerde branden.
De bevindingen verschuiven het natuurbehoudsgesprek en dwingen tot een confrontatie met een eerder onderschatte dreiging. Het stelt vast dat voor soorten die overleven in kleine, gefragmenteerde stukjes van Nieuw-Zeeland, het gevaar niet langer alleen bestaat uit habitatverlies of invasieve roofdieren, maar uit het veranderende klimaat in hun toevluchtsoord zelf. De voorspelling biedt een grimmige, op data gebaseerde kaart van waar proactief brandbeheer en soortbescherming samen moeten komen om enige hoop te hebben deze onvervangbare levensvormen te beschermen.
