Australische reuzenvliegende buidelratten, de katachtige buideldieren die tussen eucalyptusbomen zeilen, zijn niet zo bedreven in zweven als hun naam doet vermoeden. Een nieuwe studie onthult dat deze pluizige wezens veel minder afstand per zweefvlucht afleggen dan wetenschappers lang aannamen, ook al beschrijven experts ze nog steeds als vliegende magische tapijten.
De cijfers achter de zweefvlucht
Onderzoekers volgden 30 reuzenvliegende buidelratten in de bossen van Victoria, Australië, met behulp van GPS-halsbanden en hogesnelheidscamera's. Ze ontdekten dat de dieren doorgaans tussen de 20 en 40 meter zweven, veel korter dan de 100 meter die vaak in studieboeken en natuurgidsen wordt genoemd. De langste gemeten zweefvlucht in de studie was slechts 95 meter. De dieren verloren ook meer hoogte per zweefvlucht dan verwacht, waarbij ze ongeveer 40 procent van hun starthoogte verloren elke keer dat ze van een boom afsprongen.
Waarom de oude cijfers bleven hangen
Decennialang waren schattingen van het zweefvermogen van reuzenvliegende buidelratten gebaseerd op een enkele observatie uit de jaren 1930 van een dier in gevangenschap. Dat getal werd herhaald in veldgidsen en natuurbeschermingsdocumenten zonder in het wild te zijn getest. De nieuwe studie, geleid door onderzoekers van de Australian National University en gepubliceerd in het Journal of Mammalogy, is de eerste die de daadwerkelijke zweefprestaties in de natuurlijke habitat van de soort meet. Het team merkte op dat reuzenvliegende buidelratten nachtdieren zijn en het grootste deel van hun tijd hoog in het bladerdak doorbrengen, wat hen moeilijk te bestuderen maakte totdat recente trackingtechnologie beschikbaar kwam.
Wat dit betekent voor de bossen die ze nodig hebben
Reuzenvliegende buidelratten staan vermeld als bedreigd in Australië. Hun overleving hangt af van een verbonden boskruin omdat ze zelden open terrein oversteken. De ontdekking dat ze bomen dichter bij elkaar nodig hebben dan eerder gedacht, heeft directe gevolgen voor houtkap en herstelplanning na branden. Als zwevers niet betrouwbaar gaten breder dan 40 meter kunnen overbruggen, kunnen gekapte gebieden of brandplekken fungeren als barrières die populaties isoleren. Lokale natuurbeschermingsgroepen in Victoria hebben al opgeroepen tot bijgewerkte bufferzones rond zweefhabitat op basis van de nieuwe gegevens.
Een wezen dat nog steeds verbaast
Ondanks het herziene zweefbereik benadrukken onderzoekers dat het zien van een reuzenvliegende buidelrat die zich in de lucht werpt een opmerkelijke aanblik blijft. De dieren spreiden hun ledematen wijd, waarbij ze de losse huid tussen ellebogen en enkels uitrekken tot een vierkant zeil. Een wetenschapper beschreef het effect als een magisch tapijt dat door de boomtoppen drijft. De studie vermindert de aantrekkingskracht van de soort niet, maar scherpt wel het beeld aan van wat deze buideldieren daadwerkelijk nodig hebben van het landschap om te blijven vliegen.
