Een veelgebruikte vismethode haalt bijna een kwart van alle bekende zeevissoorten ter wereld binnen. Onderzoek onder leiding van de University of Glasgow in het Verenigd Koninkrijk heeft vastgesteld dat bodemtrawlen ongeveer 3.000 verschillende soorten vangt, een verbijsterend aantal dat honderden soorten omvat die al met uitsterven worden bedreigd.
## De onzichtbare schaal van een wereldwijde industrie
## Een bijvangstcrisis voor bedreigde dieren
Wetenschappers analyseerden een wereldwijde database van bodemtrawl-vangsten over drie decennia. De studie, gepubliceerd in Nature, geeft de eerste uitgebreide schatting van de totale impact van de praktijk op de biodiversiteit. Bodemtrawlen houdt in dat zware netten over de zeebodem worden gesleept om garnalen en vissen zoals kabeljauw en tong te vangen. De ecologische voetafdruk is immens en treft naar schatting 14 miljoen vierkante kilometer oceaan.
De netten zijn ongenuanceerd. Terwijl ze op specifieke commerciële soorten mikken, vegen ze alles op hun pad mee. Het onderzoek identificeerde 1.082 soorten haaien, roggen en draakvissen in de vangst, een groep die bijzonder kwetsbaar is voor overbevissing. Onder hen zijn 30 soorten die als ernstig bedreigd worden beschouwd, waaronder de reuzengitaarvis en de groone zaagvis. Nog eens 103 worden geclassificeerd als bedreigd of kwetsbaar.
Lokale vissersgemeenschappen en natuurbeschermers maken zich grote zorgen, omdat deze schaal van bijvangst een directe bedreiging vormt voor mariene ecosystemen en voedselzekerheid. De onbedoelde vangst van niet-doelsoorten en bedreigde soorten kan populaties uitputten die cruciaal zijn voor gezonde oceanen en, uiteindelijk, voor de levensvatbaarheid van de visserij zelf op lange termijn. Het enorme aantal getroffen soorten benadrukt een systemisch probleem binnen een van 's werelds meest voorkomende vistechnieken.
De betekenis van de bevindingen ligt in hun ongekende reikwijdte. Door de wereldwijde tol voor de biodiversiteit van bodemtrawlen met harde cijfers te kwantificeren, verplaatst het onderzoek het gesprek voorbij regionale studies. Het stelt een duidelijke, op data gebaseerde basislijn vast die laat zien dat de collateral damage van industriële visserij een planetaire kwestie is, die duizenden soorten raakt op de continentale plateaus en hellingen over de hele wereld. Dit bewijs schept een nieuwe noodzaak voor visserijbeheer om rekening te houden met hele ecosystemen, niet alleen met de bestanden van een paar populaire vissoorten.
