Toekomstige astronauten die op de Maan lopen, kunnen stenen tegenkomen die uit de diepe binnenkant komen. Wetenschappers hebben ontdekt dat een kolossale oude inslag stukken van de maanmantel over het oppervlak verspreidde nabij geplande Artemis-landingsplaatsen.
Een inslag onder een lage hoek die de andere kant van de Maan hervormde
Het Zuidpool-Aitken-bekken ligt aan de andere kant van de Maan. Het is de grootste en oudst bekende inslagkrater op de Maan, en een van de oudst bewaarde structuren in het zonnestelsel. Onderzoekers van het Center for Lunar Origin and Evolution, een virtuele NASA-organisatie geleid door het Southwest Research Institute, gebruikten geavanceerde computersimulaties om de inslag die dit bekken vormde na te bootsen. Hun resultaten tonen aan dat een groot object met een ijzeren kern vanuit het noorden naderde en de Maan onder een ondiepe hoek trof. Die inslag onder een lage hoek verklaart waarom het bekken een langwerpige, taps toelopende vorm heeft. De kracht van de inslag was zo groot dat het materiaal uit de diepe binnenkant van de Maan deed opspatten, inclusief gesteente uit de maanmantel.
Waar astronauten dit diepe maansteen kunnen vinden
Twee begeleidende studies beschrijven waar dit mantelmateriaal terechtkwam. De simulaties geven aan dat gesteente uit het diepe binnenste van de Maan verspreid ligt in de regio rond het Zuidpool-Aitken-bekken. Voorgestelde landingsplaatsen voor de aankomende NASA Artemis-missies nabij de zuidpool van de Maan liggen binnen dat gebied. Dat betekent dat astronauten deze stenen kunnen verzamelen en bestuderen zonder ver van hun landingszones te reizen. Het materiaal biedt een zeldzaam venster op het binnenste van de Maan en zijn vroegste geschiedenis. Dr. William Bottke, directeur van het Center for Lunar Origin and Evolution en co-auteur van de studies, zei dat het bekken wetenschappers een zeldzame kans geeft om de vroegste geschiedenis van de Maan te bestuderen. De inslag trof met zo'n kracht dat het mogelijk delen van de maanmantel heeft blootgelegd.
Waarom dit belangrijk is voor het begrijpen van het verleden van de Maan
Voor lokale onderzoekers en de bredere wetenschappelijke gemeenschap is de ontdekking significant omdat de maanmantel normaal diep onder de korst begraven ligt. Directe monsters ervan zijn nooit verzameld. Als Artemis-astronauten deze stenen kunnen ophalen, kunnen wetenschappers ze analyseren om meer te weten te komen over de samenstelling van de Maan, zijn interne structuur en hoe hij is gevormd. Het Zuidpool-Aitken-bekken zelf is een uniek verslag van het vroege zonnestelsel. Het begrijpen van zijn vorming helpt wetenschappers de gewelddadige geschiedenis van inslagen die de Maan en andere rotsachtige lichamen vormden, in elkaar te puzzelen. De bevindingen komen van gegevens van NASA's GRAIL-missie en de Lunar Reconnaissance Orbiter Laser Altimeter, gecombineerd met de nieuwe computermodellen.
De studies garanderen niet dat astronauten mantelgesteente zullen vinden, maar ze wijzen veelbelovende locaties aan. De volgende stap is dat missieplanners deze gebieden overwegen bij het selecteren van precieze landingsplaatsen. Als de stenen er zijn, zullen toekomstige ontdekkingsreizigers een directe link hebben met het verborgen binnenste van de Maan.
