Een team van onderzoekers in het Verenigd Koninkrijk heeft levende cellen gebouwd met DNA dat volledig in een laboratorium is gemaakt. De cellen, die de wetenschappers spudcells hebben genoemd, worden omschreven als mooie blobben die zelfstandig kunnen overleven, bewegen en delen.
Een nieuw soort cel helemaal opnieuw gebouwd
Het werk werd geleid door wetenschappers van de University of Bristol. Ze ontwierpen en bouwden synthetische DNA-sequenties die niet afkomstig waren van enig natuurlijk organisme. Dat DNA werd vervolgens in kleine druppeltjes van een geleiachtige substantie geplaatst om de cellen te maken. De onderzoekers noemen ze spudcells omdat de naam hun aardappelachtige uiterlijk weerspiegelt en het feit dat ze helemaal opnieuw zijn gebouwd.
Waarom deze blobben ertoe doen voor mensen in Bristol en daarbuiten
De spudcells zijn niet zomaar een laboratoriumcuriositeit. Ze vertegenwoordigen een grote stap richting het maken van volledig synthetisch leven. De cellen kunnen voedingsstoffen opnemen, over oppervlakken bewegen en zich voortplanten. Voor de lokale wetenschappelijke gemeenschap in Bristol is dit een punt van trots. De universiteit is al lang een centrum voor synthetisch biologisch onderzoek. Maar de implicaties reiken veel verder dan één stad. Als wetenschappers cellen met op maat gemaakte functies kunnen ontwerpen, zou de technologie uiteindelijk kunnen worden gebruikt om nieuwe medicijnen te produceren, vervuiling af te breken of materialen te maken die niet in de natuur voorkomen.
Hoe de cellen eruitzien en hoe ze zich gedragen
Onder een microscoop verschijnen de spudcells als ronde, zachte blobben. Ze zijn niet zo complex als natuurlijke cellen. Ze missen veel van de interne structuren die normale cellen hebben. Maar ze hebben wel een membraan en ze kunnen basislevensprocessen uitvoeren. De onderzoekers zagen ze na verloop van tijd bewegen en delen. Een wetenschapper die bij het project betrokken was, noemde ze mooie blobben en merkte op dat ze een eenvoudige elegantie hebben. Het team benadrukte dat dit niet alleen passieve zakjes chemicaliën zijn. Het zijn actieve, levende entiteiten die reageren op hun omgeving.
De betekenis van labgemaakt DNA
Wat dit werk onderscheidt van eerdere pogingen is de bron van het genetische materiaal. In het verleden hebben wetenschappers synthetisch DNA in natuurlijke cellen ingebracht. In dit geval werd de volledige genetische blauwdruk gebouwd uit chemische bouwstenen in een lab. Dat betekent dat de cellen niets te danken hebben aan enig bestaand levensvorm. Ze zijn in een zeer reële zin ontworpen en gebouwd door mensen. De onderzoekers zeggen dat dit hen ongekende controle geeft over wat de cellen doen en hoe ze zich gedragen.
Deze doorbraak betekent niet dat synthetische mensen of monsters voor de deur staan. De spudcells zijn extreem eenvoudig vergeleken met zelfs de meest basale bacteriën. Maar ze laten zien dat de grens tussen natuurlijk en kunstmatig leven steeds moeilijker te trekken is. Voor nu zijn de wetenschappers in Bristol gefocust op het begrijpen van hun creatie en het verkennen van wat deze mooie blobben ons kunnen leren over de aard van het leven zelf.
