Decennialang maakte een bioloog in Newfoundland, Canada, van zeevogels levende oceaansensoren. Bill Montevecchi toonde aan dat wetenschappers door te kijken naar wat vogels aten en waar ze vlogen, veranderingen in de zee konden zien die instrumenten alleen niet konden detecteren.
Zeevogels als levende dataverzamelaars
Montevecchi werkte langs de ruige kust van Newfoundland, een plek waar de koude Labradorstroom de Golfstroom ontmoet. Hij richtte zich op soorten zoals jan-van-genten, papegaaiduikers en zeekoeten. Deze vogels reizen honderden kilometers om voedsel te vinden. Door hun voedingsgewoonten en broedsucces te volgen, verzamelden Montevecchi en zijn team informatie over vispopulaties, watertemperaturen en veranderende zeestromingen.
Lokale vissersgemeenschappen merkten het op. Generaties lang vertrouwden vissers op hun eigen observaties van zeevogels om scholen vis te vinden. Montevecchi's onderzoek gaf wetenschappelijke onderbouwing aan wat velen al vermoedden: de oceaan veranderde. Wanneer zeevogels moeite hadden om lodde te vinden, een kleine vis die een hoeksteen is van het Noord-Atlantische voedselweb, was dat een signaal van problemen voor het hele ecosysteem.
Een carrière gebouwd op veren en vis
Montevecchi begon zijn werk in de jaren 70, lang voordat satelliettags en hightech oceaansensoren gebruikelijk werden. Hij gebruikte eenvoudige methoden: kolonies observeren vanaf kliffen, eieren en kuikens tellen, en de vissen onderzoeken die vogels terugbrachten naar hun nesten. Na verloop van tijd werden zijn gegevens een van de langste ononderbroken datasets over zeevogelecologie ter wereld.
Zijn onderzoek onthulde dat zeevogels als vroegtijdige waarschuwingssystemen konden fungeren. Wanneer de oceaantemperatuur steeg of wanneer overbevissing de prooi verminderde, reageerden de vogels snel. Hun kuikens groeiden langzamer. Volwassen vogels reisden verder om voedsel te vinden. Sommige kolonies krompen. Deze patronen hielpen wetenschappers de gezondheid van de oceaan te begrijpen op manieren die scheepsgebaseerde onderzoeken niet konden evenaren.
Waarom Newfoundland oplette
Newfoundlands economie en cultuur zijn verbonden met de zee. De ineenstorting van de Atlantische kabeljauwvisserij in de jaren 90 verwoestte kustgemeenschappen. Montevecchi's werk bood een manier om de gezondheid van de oceaan in realtime te monitoren. Lokale mensen gaven erom omdat zeevogels verhalen vertelden over de vis waar ze afhankelijk van waren. Wanneer de vogels het moeilijk hadden, wisten vissers dat er zware tijden konden volgen.
Montevecchi trainde ook een generatie jonge wetenschappers uit Newfoundland en daarbuiten. Velen van hen werken nu wereldwijd in mariene conservatie en visserijbeheer. Zijn aanpak, waarbij dieren als partners in onderzoek worden gebruikt, veranderde hoe wetenschappers denken over het monitoren van het milieu.
Een stille erfenis in de Noord-Atlantische Oceaan
Montevecchi heeft niet het idee uitgevonden dat dieren ons over de natuur kunnen leren. Maar hij bewees dat het systematisch kon worden gedaan, gedurende decennia, in een van de zwaarste mariene omgevingen op aarde. De zeevogels van Newfoundland blijven vliegen, eten en hun jongen grootbrengen. En dankzij het geduld van één wetenschapper vertellen hun bewegingen ons nog steeds wat de oceaan verbergt.
