Een enkele klinker, die minder dan een tiende van een seconde duurt, scheidt nu de sociale klassen in Manchester duidelijker dan enig ander spraakkenmerk. Taalkundigen hebben ontdekt dat de manier waarop mensen de laatste klinker uitspreken in woorden als 'city', 'happy' en 'coffee' fungeert als een precieze marker van klasseachtergrond in de op een na grootste stad van Engeland.
De klinker die een stad verdeelt
Onderzoekers van de University of Manchester namen 122 sprekers op uit de hele stad en de omliggende gemeenten. Ze vroegen deelnemers om zinnen hardop voor te lezen en analyseerden vervolgens de akoestische eigenschappen van wat taalkundigen de 'happy-klinker' noemen. De resultaten lieten een duidelijke splitsing zien. Sprekers uit de arbeidersklasse produceerden meestal een kortere, meer ontspannen versie van de klinker. Sprekers uit de middenklasse gebruikten een langere, strakkere klank die sterk lijkt op de klinker in het woord 'fleece'. Het verschil was consistent over leeftijdsgroepen en buurten.
Waarom Mancunians dit belangrijk vinden
Manchester staat al lang bekend om zijn kenmerkende accent, maar deze studie laat zien dat de spraak in de stad verre van uniform is. Het onderzoek werd geleid door Dr. George Bailey, docent taalkunde aan de University of Manchester. Hij zei dat de happy-klinker 'een heel sterke indicator' is van sociale klasse, zelfs sterker dan de bekendere 'th'-klank of de klinker in 'bath'. Lokale mensen wisten altijd al dat accenten variëren in de stad. Nu hebben ze wetenschappelijke bevestiging dat een enkel geluid een spreker binnen een paar lettergrepen op de sociale kaart kan plaatsen.
De studie ontdekte ook dat de happy-klinker in de loop van de tijd verandert. Oudere sprekers uit de arbeidersklasse gebruikten een klank die dichter bij de middenklasseversie lag, terwijl jongere sprekers uit de arbeidersklasse zijn verschoven naar de kortere variant. Dit suggereert dat het accent niet simpelweg wordt geërfd, maar actief wordt hervormd door elke generatie.
Een enkele klinker, nauwelijks hoorbaar voor het ongetrainde oor, vertelt nu een verhaal over waar een persoon is opgegroeid, naar welke school hij ging en hoe anderen hem zien. In een stad die trots is op haar arbeidersklasse-erfgoed, draagt die klank een gewicht dat ver voorbij zijn korte duur reikt.
