Grienden in de Straat van Gibraltar verliezen het vermogen om elkaar te horen. Het constante gebulder van passerende schepen overstemt hun roepen, volgens een nieuwe studie. Onderzoekers ontdekten dat scheepsgeluid het communicatiebereik van de walvissen met wel 80 procent vermindert, waardoor ze geen contact meer kunnen houden met hun groepen.
Een smalle zeestraat vol schepen
De Straat van Gibraltar is een smalle waterweg tussen Spanje en Marokko. Het verbindt de Atlantische Oceaan met de Middellandse Zee. Elke dag persen honderden vrachtschepen, tankers en veerboten zich door dit 14 kilometer brede kanaal. Voor de grienden die er leven, betekent dit een constante muur van onderwatergeluid.
Wetenschappers van de University of St Andrews en de Spaanse natuurbeschermingsgroep CIRCE bevestigden tijdelijke tags aan 10 grienden. De tags registreerden zowel de geluiden die de walvissen maakten als het geluid om hen heen. Het team gebruikte ook hydrofoons om het totale geluidslandschap van de straat te beluisteren.
Hoe luid is te luid voor een walvis
Grienden vertrouwen op geluid om te navigeren, voedsel te vinden en contact te houden met hun groep. Ze produceren korte klikroepen en langere fluitjes. Maar de studie toonde aan dat scheepsgeluid bijna perfect overlapt met de frequenties die de walvissen gebruiken om te communiceren.
Wanneer een groot schip binnen een paar kilometer passeerde, steeg het achtergrondgeluid zo hoog dat een roep van een walvis alleen gehoord kon worden door een andere walvis op minder dan 100 meter afstand. In stille omstandigheden zouden diezelfde roepen meer dan een kilometer reizen. De walvissen probeerden zich aan te passen. Ze riepen luider en herhaalden zichzelf vaker. Maar zelfs toen kromp hun effectieve communicatiebereik met ongeveer de helft.
Waarom lokale natuurbeschermers zich zorgen maken
Er zijn nog maar ongeveer 200 grienden over in de Straat van Gibraltar. Ze staan al als kwetsbaar op de Rode Lijst van de IUCN. De populatie is geïsoleerd en wordt bedreigd door visnetten, vervuiling en nu ook door verlies van contact met elkaar.
Lokale mensen in de kustplaatsen Tarifa en Algeciras zijn afhankelijk van walvistoerisme. Ze hebben deze dieren generaties lang gevolgd. Natuurbeschermers vrezen dat als de walvissen elkaar niet kunnen horen, ze moeite kunnen krijgen met het coördineren van de jacht of het bij elkaar houden van families. De studie bewees niet dat walvissen hun groepen verlaten, maar toonde aan dat het geluid ernstig genoeg is om normale sociale roepen nutteloos te maken.
Een geluid dat nooit stopt
De onderzoekers maten geluidsniveaus gedurende enkele maanden. Ze ontdekten dat commerciële scheepvaart een bijna constant laag gezoem creëerde. Zelfs 's nachts, wanneer sommige schepen langzamer varen, daalde het geluid niet genoeg voor de walvissen om vrij te communiceren. De drukste scheepvaartroutes snijden dwars door het gebied waar de walvissen foerageren en socialiseren.
De studie werd gepubliceerd in het tijdschrift Marine Pollution Bulletin. Het voegt zich bij een groeiende hoeveelheid bewijs dat geluidsvervuiling in de oceaan niet alleen een overlast is voor het zeeleven. Het kan dieren fysiek van elkaar afsnijden. In een smalle zeestraat met druk verkeer is er geen stille plek om naartoe te gaan.
